Arsenal

Arsenal FC - klub, który wygrał ligę bez jednej porażki

Założony w 1886 roku przez robotników fabryki zbrojeniowej w Woolwich w południowo-wschodnim Londynie. Armaty na herbie to nie przypadek - to dosłowne nawiązanie do miejsca, gdzie klub powstał. Przydomek The Gunners - Kanonierzy - pochodzi z tego samego źródła. Przez pierwsze dekady Arsenal był lokalnym projektem z ambicjami; w 1913 roku przeniósł się na Highbury w północnym Londynie i zaczął coś budować naprawdę.

Koszulki, które zaprojektował trener

Czerwień w Arsenalu jest od początku, ale słynne białe rękawy to pomysł z 1933 roku. Herbert Chapman - najważniejszy trener w historii klubu, twórca pierwszej dynastii Arsenalu w latach trzydziestych - podczas jednego z meczów zauważył na trybunach kibica w białej koszuli z czerwonym swetrem bez rękawów. Albo - według drugiej wersji - zainspirował go strój golfisty, z którym grał. Bez względu na to która historia jest prawdziwa, 4 marca 1933 roku Arsenal wybiegł przeciwko Liverpoolowi na Highbury w czerwonych koszulkach z białymi rękawami po raz pierwszy w historii. I niemal nigdy od tamtej pory nie zmienił tego wzoru.

Czerwono-białe koszulki z charakterystycznymi białymi rękawami stały się tak rozpoznawalne, że zainspirowały co najmniej kilka innych klubów - między innymi Spartę Praga i Sporting Braga, które przyjęły identyczne barwy. To rzadkość - strój piłkarski jako wzorzec dla innych.

Chapman i pierwsze mistrzostwa

Pod wodzą Herberta Chapmana Arsenal zdobył dwa mistrzostwa Anglii - w 1931 i 1933 roku - i stał się najlepszym angielskim klubem tej dekady. Chapman był też pierwszym trenerem w Anglii, który rozumiał futbol jako całość - taktykę, transfery, marketing, infrastrukturę. Zginął nagle w 1934 roku, ale zbudowane przez niego fundamenty przetrwały kolejne dekady.

Wenger i rewolucja

Gdy Arsène Wenger przybył do Arsenalu we wrześniu 1996 roku, angielskie gazety pytały kim jest ten Francuz z Japonii. Przez 22 lata dał odpowiedź. Trzy mistrzostwa Anglii, siedem Pucharów Anglii, i jeden sezon, który na zawsze zapisał się w historii futbolu.

Sezon 2003/04. 38 meczów ligowych - 26 wygranych, 12 remisów, zero porażek. Jako jedyni w historii Premier League Arsenal zakończył rozgrywki bez jednej przegranej. Za to niezwykłe osiągnięcie klub otrzymał złoty puchar - jedyny taki w historii angielskiej ligi. Na boisku grali wtedy: Jens Lehmann w bramce, Sol Campbell i Ashley Cole w obronie, Patrick Vieira jako kapitan i serce środka pola, Robert Pires i Freddie Ljungberg na skrzydłach, Dennis Bergkamp jako ogniwo łączące linie, i Thierry Henry z przodu - 30 goli, korona króla strzelców, nagroda dla najlepszego piłkarza ligi.

Koszulki, które nosili najlepsi

Thierry Henry to największa legenda Arsenalu w erze Premier League - 228 goli w 377 meczach, ośmiokrotnie nagroda All-Star, dwukrotnie najlepszy piłkarz ligi. Przyszedł z Juventusu w 1999 roku jako skrzydłowy i Wenger zrobił z niego najgroźniejszego napastnika w Europie.

Dennis Bergkamp - Holender o lodowatym spokoju i kreatywności nie z tej planety - grał przez jedenaście sezonów i strzelał gole, o których mówi się do dziś. Szczególnie jeden - przeciwko Newcastle United w 2002 roku - trzy dotknięcia piłki, dwóch obrońców ograna jak słupki, strzał w róg. Patrick Vieira przez dziewięć lat był kapitanem i kręgosłupem drużyny - fizyczny, dominujący, nie do zastąpienia. Wenger nigdy nie znalazł godnego następcy. Robert Pires, Freddie Ljungberg, Cesc Fàbregas, Robin van Persie - wszyscy oni nosili czerwono-białą koszulkę z białymi rękawami i wszyscy zostawiali po sobie coś trwałego.

Highbury i Emirates

Przez 93 lata Arsenal grał na Highbury - kameralnym, przepięknym stadionie w północnym Londynie, ze słynnymi art deco trybunami i atmosferą, której kibice nie potrafią opisać bez sentymentu. W 2006 roku klub przeniósł się na Emirates Stadium - jeden z najnowocześniejszych i najpiękniejszych stadionów w Anglii, z pojemnością 60 704 widzów. Highbury zamieniono w mieszkania, zachowując fasadę i murawę jako ogród dla mieszkańców.

Emirates to stadion bez bieżni, z trybunami bliskimi boiska i akustyką, która w wielkich europejskich wieczorach potrafi odebrać dech. W 2024 roku Arsenal po raz drugi z rzędu skończył ligę jako wicemistrz - blisko, ale bez tytułu. Mistrzostwo 2003/04 wciąż czeka na godnego następcę.